Kanarki występujące w naturze (Serinus canaria) są szaro-zielone lub zielono-żółte z obfitym ciemnym czarno-szarym rysunkiem na piórach, zwłaszcza na grzbiecie. Mają smuklejszą, delikatniejszą budowę i gładziej przylegające piórka, co czyni je zręczniejszymi w poruszaniu się. Kanarki dzikie mają ok. 12-13 cm długości i ciężar ciała ok. 14 gram. Są więc nieco mniejsze od kanarków domowych.
Samiec ma przeważnie zielonożółte ubarwienie. Jego głowa jest szarawa z żółtozielonymi policzkami i gardłem, grzbiet jest szary z czarnymi kreskami, lotki ciemne z szarymi i żółtozielonymi brzegami, sterówki ogona podobne w ubarwieniu do lotek. Spodnia część ciała jest jaśniejsza, a podbrzusze białawe. Oczy są brązowe, nogi ciemne z ciemnymi pazurami, a dziób barwy rogowej.
Samica ma ubarwienie bardziej szare, a jej pióra są bardziej matowe niż pióra samca. Młode wyglądem i ubarwieniem przypominają samice.
Na ubarwienie dzikiego kanarka składają się dwa różne kolory, których zmieszanie tworzy ubarwienie ptaka. Jest to podstawowa białożółta barwa xantyfyl i melanina, która występuje w kolorze od jasnoszarego aż do czarnego.
Śpiew dzikiego kanarka jest głośniejszy, naturalniejszy, żywszy, świeższy, bardziej miękki i pełniejszy aniżeli kanarków udomowionych.

są trzy grupy kanarków

  1. kolorowe czyli barwne
  2. kształtne czyli posturalne
  3. śpiewające

Kanarki barwne

Ubarwienie ptaków zależy od barwników, czyli pigmentów występujących w upierzeniu. U kanarków występują dwa typy pigmentów: barwnik czarny melaninowy, to znaczy białkowy w różnym natężeniu, który daje wrażenie różnych stopni szarości i jest wytwarzany w organizmie danego osobnika oraz barwnik pochodzenia karotenowcowego, który dostaje się do organizmu ptaka wraz z pobranym przez niego pokarmem. Pokarm ten, przetworzony w organizmie ptaka, daje w upierzeniu barwnik żółty. Zależy to jednak nie tyle od rodzaju zjadanych kartenowców, ile od genów warunkujących syntezę i przetwarzanie barwników. Spotkać jednak można mutacje, które przetwarzają kartenowce tylko częściowo, a wówczas barwa ich upierzenia w dużej mierze zależy od jakości spożywanych karotenowców.

Melanina zawarta jest w piórkach w postaci maleńkich ziarenek. Składa się ona z dwóch związków chemicznych decydujących o barwie brązowej lub czarnej, równomiernie rozkładających się w piórach w czasie ich wzrostu.

Lipochromy są barwnikami rozpuszczalnymi w tłuszczach. Z pigmentów tej grupy najczęściej spotyka się zooksantynę nadającą upierzeniu kolor żółty i zooerytrynę odpowiedzialną za kolor pomarańczowy. Ilość pigmentów nie jest duża, ale występują one w rozmaitych kombinacjach i w różnym rozmieszczeniu w mikrostrukturach pióra. Przykładem efektu takich różnych kombinacji jest zielona barwa piór. Udowodniono, że u ptaków zielonego pigmentu nie ma. To zabarwienie powstaje na skutek mieszania się w piórach czarnego, żółtego i brązowego barwnika. W tych miejscach, gdzie nie ma żadnych pigmentów pióro jest bezbarwne. W hodowli kanarków podstawową rolę odgrywa barwa strukturalna. Drugim czynnikiem warunkującym barwy ptaka jest ich genetyka. Poruszając ten temat trzeba mieć świadomość że kanarki są od 500 lat w niewoli i wszelkie genetyczne zmiany trwały w nich na przestrzeni stuleci, nic nie zdarzyło się nagle. Genetyczne zmiany ,które w nich zachodziły były bądz to mutacjami spontanicznymi lub mutacjami spowodowanymi świadomą ingerencją hodowcy. Pierwsze barwne mutacje były zapewne mutacjami spontanicznymi tak prawdopodobnie powstały ok. 1600 kanarki żółte. W naturze ptaki o tak jaskrawym upierzeniu w pierwszej kolejności zostałyby wyeliminowane przez drapieżniki w warunkach hodowlanych ptaki te można rozmnażać i tym samym utrwalać dana kolorową mutacje. Tak wiele stuleci temu powstały kanarki żółte i prawdopodobnie wiele innych kolorowych mutacji barwnych. Następnym przełomem w hodowli kanarków było jej kojarzenie z innymi przedstawicielami łuszczaków czyli hodowla hybryd (basztardów) Niestety takie hybrydy są prawie zawsze bezpłodne, ale zdarzają się też ptaki płodne. Takie płodne hybrydy dały początek wielu nowym rasą np.. kanarki czerwone ,które powstały po płodnym basztardzie samicy kanarka i czyża czerwonego (kapucynka). Problem takich mutacji czy to barwnych czy to kształtnych polega na tym że są to prawie zawsze mutacje recesywne czyli z genami ustępującymi w stosunku do cech wyjściowych rodziców. Dlatego genetyczne utrwalenie danej barwy lub kształtu wymagało wielu lat ostrej selekcji wśród młodych ptaków i kojarzenie tylko ptaków o pożądanych cechach. Tylko taka selekcja gwarantuje uzyskanie populacji jednorodnej i stałe utrwalanie pożądanej barwy i kształtu. Proces selekcji trwa nadal i my jako hodowcy jesteśmy za niego odpowiedzialni, dlatego krzyżujemy tylko ptaki o najlepszych cechach dla danej rasy.

Kanarki barwne dzielimy na:

  1. grupa A (intensywne) - pióra ptaków są dobrze wypełnione barwnikiem i mają intensywne zabarwienie. Lotki i sterówki są zawsze bledsze od piór okrywowych. Ptaki intensywne prawie zawsze są mniejsze od nieintensywnych. Upierzenie ptaków intensywnych jest raczej skąpe.
  2. grupa B (nieintensywne) - o mniej intensywnych barwach U kanarków nieintensywnych pigment w piórach jest dość luźno ułożony w komórkach, między którymi występują przestrzenie pozbawione barwnika. Światło wpadające w te przestrzenie załamuje się, tworząc lekko zaznaczony rysunek.
    Upierzenie kanarków nieintensywnych jest bardzo dobre.
  3. grupa C (mozaikowe) Kanarki mozaikowe mają piękny rysunek barw oraz bogate upierzenie. Mozaika barw u kanarków powstała na podstawie dymorfizmu płciowego. Pełny rysunek mozaiki występuje tylko u samców.

Ptaki nieintensywne należy łączyć w pary z intensywnymi (połowa młodych z takiego lęgu będzie miała upierzenie intensywne, a połowa nieintensywne). Potomstwo pary nieintensywnej będzie miało przerosty piór okrywowych, a potomstwo pary intensywnej będzie nadmiernie ogołocone z piór. Kanarki mozaikowe łączy się w pary z ptakami mozaikowymi.

Inny podział kanarków barwnych:

  1. pigmentowe Kanarki pigmentowe są w kolorze żółtym i czerwonym
  2. bezpigmentowe Kanarki bezpigmentowe są w kolorze żółtym w połączeniu z melaniną.

W zależności od tego jakie pigmenty występują w upierzeniu kanarki barwne dzielimy na:

  1. Lipochromowe - kanarki bez pigmentu.

    Lipochrom - jasny barwnik występujący w piórach ptaków.
    Kanarki lipochromowe pozbawione są genu warunkującego występowanie czarnego koloru w upierzeniu.
    U wszystkich ras lipochromowych nie może występować w upierzeniu żaden barwnik melaninowy. Wyjątkiem jest ciemne oko. W grupie lipochromów dopełnieniem są odmiany o czerwonych oczach: dla barwy białej - albino, dla żółtej - lutino, a dla czerwonej - rubino.
    Wszystkie kanarki lipochromowe powinny mieć jednolite zabarwienie. Do lipochromów zaliczamy:

    • Kanarki żółte

      Kanarki żółte są pierwszą mutacją kanarków powstałą na początku ich hodowli. Przypadkowa mutacja spowodowała, że organizm zielonego kanarka przestał nagle produkować czerwony i brązowy pigment, nie przestając natomiast odkładać żółtego lipochromu. W rezultacie powstały ptaki o intensywnym żółtym ubarwieniu z białymi lotkami i ogonem. Ogon i skrzydła były białe, ponieważ nie posiadały żółtego pigmentu.
      Pierwszego kanarka o żółtym ubarwieniu wyhodowano już w 1600 roku. Obecnie wśród żółtych kanarków można wyróżnić wiele odcieni tej barwy, od jasnożółtego aż do ciemnożółtego.
      Kanarki żółte dzielą się na:

      • żółte,
      • żółte pastelowe.

    • Kanarki białe

      Kanarki białe są drugą po żółtych rasą kanarków uzyskaną w wyniku hodowli. Po raz pierwszy wyhodowano je w Niemczech w 1667 roku. Powstały w wyniku braku melaniny i lipochromu. Pierwsze białe kanarki były albinotyczne (miały czerwone oczy), co powodowało duże problemy zdrowotne i ich dużą wrażliwość na światło. Ponieważ gen barwy białej jest genem letalnym czyli śmiercionośnym, dlatego też znaczna część zarodków homozygotycznych ptaków ginie w początkowym stadium rozwoju. W trakcie dalszej hodowli uzyskano białe kanarki o ciemnych, pigmentowych tęczówkach oczu.
      Pierwsze białe recesywne kanarki wyhodowano dopiero w 1912 roku w Nowej Zelandii.
      Kanarki białe dzielą się na:

      • białe dominujące,
      • białe recesywne.

      Do kanarków białych zaliczamy:

      • Kanarki niemieckie

        charakteryzują się występowaniem słabego zabarwienia żółtego na lotkach i zgięciu skrzydeł.
        Kojarzone między sobą kanarki niemieckie dają w następnym pokoleniu zawsze część osobników białych i część żółtych. Wobec tego, że ok. 25 proc. młodych z takiej krzyżówki zamiera już w stadium zarodkowym (w jaju), odmianę tę należy zawsze rozmnażać stosując krzyżówkę: biały kanarek niemiecki i kanarek bladożółty. Wtedy otrzymane potomstwo jest zdrowe i żywotne w 50 proc. białe i w 50 proc. żółte.

      • Kanarki angielskie

        charakteryzują się czysto białym upierzeniem.
        Kanarki angielskie posiadają białą barwę upierzenia. Skóra jest u nich różowa, a wnętrze gardła ma odcień purpury.
        Kanarki angielskie kojarzone między sobą dają potomstwo wyłącznie białe. Kojarząc kanarka angielskiego z kanarkiem żółtym w pierwszym pokoleniu wystąpi 75 proc. kanarków czysto żółtych i 25 proc. kanarków czysto białych.
        Ciekawostką jest, że kojarzenia pomiędzy ptakami białymi homozygotycznymi dawały wyłącznie pisklęta białe, natomiast w drugim pokoleniu ptaki te kojarzone między sobą dają potomstwo zarówno białe, jak i żółte. Kanarki angielskie są zatem odmianą recesywną. Ta recesywna odmiana kanarków charakteryzuje się jeszcze jedną niekorzystną dla siebie właściwością, którą hodowca powinien brać pod uwagę. Organizm tych ptaków nie jest w stanie przyswajać pobieranej z pokarmem prowitaminy A, z której w organizmie powstaje aktywna witamina. Dlatego też tym kanarkom, aby utrzymać je przy życiu, należy podawać gotową witaminę A (w takich pokarmach jak sproszkowane mleko, śmietana, masło itp.)

    • Kanarki pomarańczowe

      Kanarki pomarańczowe uzyskano z licznych krzyżówek kanarków żółtych.

    • Kanarki czerwone

      Kanarki czerwone uzyskano dopiero w XX wieku. Dokonali tego niezależnie od siebie hodowcy z Konigsbergu w 1921 roku i z Królewca w 1939 roku, stosując bardzo ostrą selekcję kanarków pomarańczowych. Przypuszcza się, że w uzyskaniu czerwonej barwy piór niepośrednią rolę odegrał czyżyk kapucynek.
      Kanarek czerwony przybiera swoją stałą barwę dopiero po przejściu drugiego pierzenia. Aby uniknąć blednięcia koloru piór, albo ich wypadania w czasie między pierzeniami kanarki czerwone należy dobrze karmić podając dużo tartej marchwi, szpinak, mniszek lekarski, a więc dodatki zawierające dużo karotenu.
      Ze skrzyżowania kanarków czerwonych uzyskano kanarki pastelowe. Dokonał tego holenderski hodowca J. P. Helder.
      Im bardziej równomiernie jest rozłożona czerwona barwa na upierzeniu ptaka, tym kanarek jest cenniejszy.
      Krzyżując kanarki czerwone z szarozielonymi możemy uzyskać miedziane, a z izabelowatymi – brunatno-czerwone.
      Kanarki czerwone dzielą się na:

      • czerwone,
      • czerwone pastelowe.

    • Kanarki w kolorze kości słoniowej

      Kanarki w kolorze kości słoniowej uzyskano w Belgii dopiero w 1950 roku. Charakterystyczną cechą kanarków tej rasy jest równomierne rozmieszczenie pigmentu w całym upierzeniu. W porównaniu z innymi barwami kolor ten daje cały wachlarz kombinacji kolorystycznych, w tym także kolor zbliżony do różowego.

    • Kanarki różowe

      Kanarki różowe uzyskano pod koniec XX wieku z krzyżówek kanarków w kolorze kości słoniowej.

    Znanych jest 36 mutacji kanarków lipochromowych.

  2. Melaninowe - kanarki z pigmentem

    Melanina - ciemny barwnik występujący w piórach ptaków.
    Rodzaje melaniny:

    • eumelanina - Eumelanina daje czarne, szare lub ciemnobrązowe ubarwienie piór.
    • pheomelanina - Pheomelanina daje żółte lub brązowe ubarwienie piór. Ten rodzaj melaniny występuje tylko na obrzeżach piór tworząc rysunek o kształcie zbliżonym do litery „V”.
    Melanina występuje w piórach w postaci ziaren, które tworzą się w komórkach zwanych melanoforami.
    Kanarki melaninowe dziedziczą gen warunkujący występowanie czarnego koloru w upierzeniu.
    Melanina u kanarków występuje w dwóch odmianach:
    • melanina klasyczna (czarna),
    • melanina pastelowa (mniej intensywna).
    Kanarki pastelowe posiadają mglistą powłokę okrywającą ciemny pigment.
    Ptaki żółte o pastelowym pigmencie mogą być czarno-brunatne, brunatne, agatowe i izabelowe. Melanina może mieć specyficzny odcień brązu - wówczas ubarwienie ptaków nazywane jest opalowym. Są też kanarki nazywane satynetami, pheo itp.
    Do kanarków melaninowych zaliczamy:

    • Kanarki czarne

      Od dawna hodowcy poszukują możliwości uzyskania czarnego upierzenia u kanarków. Jednak prawdziwie czarne kanarki pozostają marzeniem hodowców.
      Powszechnie mianem czarnych uważa się wszystkie odmiany o barwie brązowo-czarnej (uzyskano je z krzyżówek kanarów czerwonych i zielonych). Charakterystyczną cechą tych kanarków są czarne lotki i sterówki. Pióra pokrywowe grzbietu, boków i skrzydeł mają czarne, podłużne smużki. Pióra puchowe do dwóch trzecich swej długości mają ubarwienie ciemnoszafirowe. Pazury, nogi i dziób kanarków czarnych są zawsze ciemne, szafirowe lub czarne.
      Grupa kanarków czarnych obejmuje:

      • Kanarki zielone

        Kanarki zielone wyhodowano już w XVI wieku.
        Są one najbardziej zbliżone swym ubarwieniem do ptaków występujących w naturze. Kanarki zielone mają bardziej lub mniej intensywne ubarwienie, zawsze jednak w ogólnym tonie upierzenia pojawia się odcień żółty lub nawet biały.
        Ptaki o zielonej barwie upierzenia są silniejsze i płodniejsze od innych odmian barwnych i lepiej śpiewają.
        Krzyżując kanarka zielonego z kanarkami innych barw, uzyskujemy poprawienie żywotności i zdrowotności otrzymanego z tej krzyżówki potomstwa.
        Krzyżując z kanarkiem zielonym na przykład kanarki żółte o bledszym ubarwieniu, otrzymujemy osobniki w intensywniejszym, jaskrawożółtym kolorze i osobniki zielone.

      • Kanarki szare

        Kanarki szare powstały w rezultacie skojarzenia ptaków zielonych z białymi niemieckimi. Wyróżniamy dwie linie kanarków szarych:

        • dominującą niemiecką,
        • recesywną angielską.

      • Kanarki szafirowe

        Kanarki szafirowe powstały z kojarzeń kanarków białych z zielonymi. Ich upierzenie jest szafirowe ale bardzo rzadko występuje w jednej tonacji. Często można spotkać domieszkę barwy srebrnej lub srebrnobiałej. Pazury, nogi i dziób kanarków szafirowych są szare lub stalowe.
        Wyróżniamy dwie linie kanarków szafirowych:

        • dominującą,
        • recesywną.

      • Kanarki brązowe

        Kanarki brązowe powstały z kojarzeń ptaków o barwie pomarańczowożółtej z ptakami zielonymi.
        W wyniku połączeń ptaków brązowych z czerwonymi można otrzymać kanarki czerwono-czarne. Czerwony kolor jest u nich najbardziej efektowny na piersi i nad ogonem. Ogon, skrzydła i pióra konturowe są czarne. U ptaków czerwono-czarnych końcówki puchowych piór są czarne a dziób i nogi stalowe.
        Inne odmiany kanarków brązowych to kanarki rdzawe, miedziane i miedziano-czerwone.

      Istnieje aż 81 mutacji kanarków czarnych

    • Kanarki agatowe

      Kanarki agatowe wyhodowano ponad 200 lat temu z kanarków zielonych i brunatnych.
      Kanarki agatowe mają osłabiony pigment melaninowy, na skutek czego barwa czarna traci swą intensywność, a czarny rysunek jest u nich jaśniejszy. Nazwę swą zawdzięczają deseniowi upierzenia, przypominającego szlachetny agat. Deseń ten z delikatnymi szarymi smugami jest dobrze widoczny w upierzeniu tych kanarków. Charakterystyczne dla agatów są ciemne baczki w kształcie trapezu, usytuowane symetrycznie po obu stronach policzków.
      Kanarki agatowe mają szare nogi, stopy, pazury i czubek dzioba.
      Istnieją aż 72 mutacje kanarków agatowych

    • Kanarki brunatne

      W upierzeniu kanarków brunatnych znajduje się tylko brunatna melanina. Skrzydła i koniec ogona tych ptaków są ciemnobrązowe, a nogi, palce, szpony i dziób mają barwę brązową.
      Kojarząc kanarki brunatne z ptakami wszystkich odmian lipochromowych, uzyskujemy ptaki żółtobrunatne, pomarańczowo-brunatne i czerwonobrunatne.
      Obecnie znanych jest 51 mutacji kanarków brunatnych.

    • Kanarki izabelowate

      Nazwa tej rasy pochodzi od imienia córki hodowcy, któremu udało się wyhodować te piękne ptaki.
      W piórach kanarka izabelowatego występują tylko dwa barwniki: żółty i brunatny. Brakuje natomiast barwnika czarnego. Kanarki izabelowate mają zmniejszoną ilość melaniny (melanina w ich upierzeniu jest rozcieńczona). Przez co ich upierzenie na kolor lekko beżowy. Nogi, palce, szpony i dziób kanarków izabelowatych są w kolorze cielistym, a oczy - w kolorze od jasnoczerwonego do brunatnego.
      Kanarki izabelowate dzielimy na:

      • Kanarki cynamonowe (ciemne izabele)
      • Kanarki słomkowe (jasne izabele)

      Zarówno ciemna, jak i jasna odmiana może być krzyżowana ze wszystkimi odmianami barwnych kanarków, a w wyniku krzyżówek otrzymamy ptaki, u których z reguły grzbietowa strona ciała i skrzydła są izabelowate, a brzuszna strona ciała i nadogonie są koloru właściwego dla odmiany użytej do krzyżówki. Można więc uzyskać mieszańce złocisto-izabelowate, pomarańczowo-izabelowate, czerwono-izabelowate.
      Cechy kanarka izabelowatego są przekazywane w pierwszym pokoleniu tylko w przypadku użycia samca izabelowatego i samicy kanarka o innym ubarwieniu piór, przy czym otrzymane młode samice będą izabelowate, natomiast samce będą miały zwykłe ubarwienie piór użytej do krzyżówki samicy. U samców cechy izabelowatości pozostaną utajone. Gdy takiego samca o ustępujących cechach izabelowatości skrzyżujemy np. z samicą zieloną, to potomstwo będzie izabelowate i zielone, natomiast krzyżówka tego samca z samicą izabelowatą da nam potomstwo izabelowate.
      Z krzyżówki samicy izabelowatej z samcem innej barwy nie otrzymamy w pierwszym pokoleniu ani jednego ptaka izabelowatego, ale wszystkie samce z tego kojarzenia będą miały ukryte cechy izabelowatości. Takiego samca należy połączyć z samicą izabelowatą i wtedy wszystkie młode uzyskane z tego lęgu będą izabelowate.
      Zdarza się, że kanarki izabelowate pojawią się w potomstwie kanarków zielonych, ale z reguły są to samice.
      Charakterystyczną cechą kanarków izabelowatych jest słabo widoczny rysunek na piórach. Jako pisklęta mają jeszcze wyraźnie przeświecające przez skórę czerwone oczy, które z wiekiem ciemnieją.
      Istnieje 36 odmian barwnych kanarka izabelowatego.

    • Kanarki opalowe

      Kanarki opalowe po raz pierwszy wyhodowano w latach 50-tych XX wieku w Holandii w wyniku mutacji genów barwy kanarków zielonych.
      Charakterystyczną cechą kanarka opalowego jest szroniasty lub szaroniebieski nalot na piórach pokrywowych. Ptak wygląda jak gdyby został oprószony drobnymi płatkami śniegu. Cecha ta jest recesywna. Kanarki opalowe mają dziób, nogi i pazurki ciemniejsze niż ptaki melaninowe.
      W ciągu 30 lat hodowli cecha opalowego ubarwienia została przeniesiona na wszystkie rasy kanarków melaninowych.

    • Kanarki pheo

      Kanarki pheo wyhodowano w 1964 roku w Belgii. W upierzeniu kanarków pheo dominuje feomelanina (brązowy pigment widoczny zwłaszcza na grzbiecie i piórach ogonowych). Ptaki te mają dużą, dobrze ukształtowaną głowę i czerwone oczy. Wszystkie twory rogowe mają barwę jasnoróżową. Upierzenie pheo nie jest jednolite, ale połyskuje jak jedwab. Charakterystyczną cechą kanarków tej rasy jest beżowy nalot na sterówkach niezależnie od podstawowego ubarwienia.
      Patrząc z niewielkiej odległości na kanarka pheo ma się wrażenie, że od góry jest on pokryty łuskami.
      Pheo są jedyną rasą kanarków, w której samiczki mają upierzenie efektywniejsze niż samce.
      Istnieje 17 mutacji barwnych kanarka pheo.

    • Kanarki satynetowe

      Kanarki satynetowe powstały z kanarków izabelowatych. U kanarków satynetowych udział brunatnej melaniny został silnie zredukowany. W piórach pokrywowych melanina występuje jedynie w pobliżu stosiny. Pióra otoczone są bezbarwną otoczką. Lotki i sterówki są jasnobrunatne. Satynety mogą mieć pióra w barwach od satynowobiałej do satynowożółtej. Oczy kanarków satynetowych są czerwone lub wiśniowe.

      Wśród satynetów istnieje 18 mutacji barwnych

    • Kanarki eumo

      Kanarki eumo są jedną z najmłodszych ras. Rasa ta powstała w 1997 roku.
      U kanarków tej rasy melanina jest rozjaśniona i ułożona w ten sposób, że sprawia wrażenie delikatnych kresek na upierzeniu. Kolor piór pokrywowych jest wyraźnie widoczny. Nogi, pazury i dziób są jasne.

    • Kanarki onyx (onyksowe)

      Pióra kanarkow onyksowych nie zawierają brunatnej melaniny lecz eumelninę. To sprawia, że na grzbiecie i bokach ptaka pojawiają się szerokie kreski.

    • Kanarki topazowe

      Kanarki topazowe charakteryzują się koncentracją melaniny w postaci krótkich (2/3 długości pióra) szerokich prążków w środku pióra. Oczy topazów są ciemne.

    • Kanarki szaroskrzydłe

      Kanarki szaroskrzydłe pojawiły się w 1980 roku wśród kanarków czerwono-czarnych pastelowych. Upierzenie kanarków tej rasy podobne jest do upierzenia kanarków agatowych, posiada jednak wyraziste ciemne smugi. Skrzydła mają kolor srebrzysto-szafirowe.
      Kanarki tej rasy mogą występować również jako szeki.

    • Kanarki pstre (łaciate)

      Kanarki pstre mają upierzenie z pigmentami rozmieszczonymi nierównomiernie na całym ciele. Łaciate kanarki mogą być wielokolorowe.
      Bardzo ciekawie wyglądają ptaki z ciemną czapeczką na głowie i symetrycznie ubarwionymi skrzydłami. Efektowna jest także odmiana z ciemnymi skrzydłami i ciemną maską wokół oczu.
      Niezmiernie trudno jest prowadzić linię takich ptaków, ponieważ w ich potomstwie powstają zarówno jasne, jak i ciemne osobniki.

Kanarki kształtne (posturalne)

Kanarki kształtne odznaczają się niezwykłymi formami ciała lub upierzenia. Ich śpiew i barwa mają mniejsze znaczenie.
W Polsce ptaki takie są prawdziwą rzadkością i niewielu hodowców posiada ptaki zasługujące na dobrą ocenę sędziowską na wystawach.
Wyhodowanie kanarka którejś z odmian posturalnych jest trudną sztuką i wymaga dużej wiedzy fachowej.
Przodkiem wszystkich odmian kanarków kształtnych jest duży kanarek z Gandawy, wyhodowany około 1680 roku, o długości ciała 19 cm, przewyższający rozmiarami współcześnie żyjące kanarki. Miał on całkowicie gładkie upierzenie.

Kanarki kształtne dzielimy na:

  1. olbrzymy,
  2. miniatury,
  3. garbusy,
  4. fryzurowane.

Do kanarków kształtnych zaliczamy:

  1. Kędzierzawe

    Kanarki kędzierzawe powstały w drodze mutacji z kanarka gładkiego. Prawdopodobnie przodkiem kanarków kędzierzawych był gładko opierzony Canary of Gent.
    Hodowcy wytyczyli sobie za cel uzyskanie jak najbardziej kędzierzawych kształtów kanarka. Jednak ptaki te są z reguły słabsze od normalnie upierzonych, gorzej się rozwijają i wykazują trudności przy rozmnażaniu (do tego stopnia, że hodowcy podkładają zalężone jaja innym kanarkom).
    Kanarki kędzierzawe charakteryzują się smukłą budową ciała i oryginalnością upierzenia. Ptaki te o wirowatym, odstającym, jakby „fryzjerowanym” układzie odstajacych piórek nie maja zbyt dużo z pierwotnego wyglądu kanarka. Kanarki kędzierzawe fruwają bardzo słabo.

    • Trębacze francuskie (Frise de Paris, trębacze paryskie, paryskie kędzierzawe)

      Trębacze francuskie zostały wyhodowane w Paryżu i zarejestrowane jako rasa w 1860 roku. Ptak ten jest uważany za króla kanarków kształtnych. Jest też najstarszym kanarkiem fryzurowanym.
      Swą nazwę zawdzięcza charakterystycznemu śpiewowi, na który składają się różne flety, trele oraz dźwięki przypominające brzmienie trąbki.
      Trębacze francuskie są największymi ze wszystkich kędzierzawych kanarków. Ich długość osiąga 19-20 centymetrów (według niektórych źródeł istnieją kanarki tej rasy mierzące 23 cm długości). Mają najdłuższe i najbogatsze fryzury. Ptaki te posiadają długie, miękkie, kędzierzawe pióra, układające się w różne fryzury. U niektórych ptaków pióra na grzbiecie rozkładają się promieniście we wszystkie strony. Inną jego osobliwością są spiralnie skręcone pazurki, które wyglądem przypominają korkociągi. Ich ubarwienie jest bardzo różnorodne: żółte (w wielu odcieniach), białe, zielone, szek, izabelowate i inne. Samce tej rasy śpiewają przeciętnie.
      Hodowla tych ptaków jest bardzo trudna ze względu na ich delikatną budowę, uczulenie na wahania temperatury, konieczność starannej pielęgnacji upierzenia oraz konieczność utrzymywania ptaków w wielkiej czystości. Ponadto rodzice źle wychowują młode, dlatego też ich jaja podkłada się kanarkom innych ras.

    • Kędzierzawe szwajcarskie (Frise de Suisse)

      Odmiana ta została stworzona dopiero niedawno. Kanarki kędzierzawe szwajcarskie powstały jako efekt kojarzeń Scotch Fancy z Frise de Paris i Frise du Nord.
      Długość kanarków tej rasy wynosi 17 cm, a ich profil przypomina półksiężyc. Ubarwienie tych ptaków może być bardzo różnorodne, z wyjątkiem barwy czerwonej.
      Kanarki kędzierzawe szwajcarskie rozmnażają się dużo lepiej niż trębacze francuskie.

    • Kędzierzawe padwańskie (Padovan)

      Ptaki tej rasy powstały z krzyżówek trębaczy paryskich. Kanarki kędzierzawe padwańskie są przykładem tego, jak pogarszało się upierzenie na skutek ciągłego łączenia intensywnie opierzonych ptaków.
      Pióra u kanarków padwańskich są krótkie, a nogi nieopierzone. Mają charakterystyczny wyraźny czubek na głowie. Fryzura tych ptaków jest dużo mniej kędzierzawa niż u trębaczy paryskich. Kanarki kędzierzawe padwańskie występują we wszystkich odmianach barwnych z wyjątkiem koloru czerwonego.
      Kanarki tej rasy rozmnażają się słabo

    • Kędzierzawe mediolańskie

      Ptaki tej rasy powstały z krzyżówek trębaczy paryskich (z kanarkami barwnymi). Są jednak od nich mniejsze. Długość ich ciała wynosi 18 cm. Fryzury kanarków kędzierzawych mediolańskich są krótsze niż u kanarków padwańskich.
      Upierzenie kanarków tej rasy występuje we wszystkich barwach z wyjątkiem zielonej (najczęściej jest białe lub czerwone).

    • Kędzierzawe północnoholenderskie (Frise du Nord, Hollandias du Nord)

      Kanarki północnoholenderskie są dość starą rasą, liczącą sobie dobrze ponad 100 lat. Ojczyzną tej rasy nie jest jednak Holandia ale prawdopodobnie północna Francja. Do Holandii ptaki te trafiły w 1880 roku, gdzie były masowo hodowane i eksportowane.
      Ptaki tej rasy mają normalną sylwetkę, a od trębaczy francuskich różnią się jedynie gładką głową. Charakterystyczna dla nich jest prosta (kąt 65 stopni z żerdką), smukła sylwetka. Ich brzuch, głowa i szyja mają gładkie upierzenie. Na piersi i plecach kanarków północnoholenderskich występuje charakterystyczny koszyczek z piór. Na grzbiecie długie pióra pokrywowe opadają, aż na skrzydła i są pośrodku rozdzielone przedziałkiem. Pióra na piersi tworzą charakterystyczny żabot.
      Długość ciała tych kanarków wynosi 18 cm.
      Bardzo dobrze odchowują pisklęta, co świadczy o tym, że ich eksterier nie był aż tak krańcowo uszlachetniony.

    • Kędzierzawe południowoholenderskie (Frise du Sud)

      Nie wiadomo dokładnie gdzie powstała ta rasa. Przy tworzeniu tej rasy posłużono się trębaczami francuskimi i garbusami belgijskimi.
      Tułów i nogi kanarka południowoholenderskiego są proste, głowa i szyja skierowane są do przodu z tendencją do opuszczania. Cała postawa ogólnie przypomina cyfrę 7. Jego płodność jest zadowalająca, natomiast pisklęta przeważnie są podkładane pod kanarki innych ras.
      Długość ciała tych kanarków wynosi 16-17 cm. Występuje we wszystkich barwach.

    • Kędzierzawe japońskie (Makiga)

      Kanarki tej rasy osiągają wielkość do 18 cm. Są popularne w Japonii i Chinach. W Europie praktycznie nie są hodowane. Ich fryzury przypominają nieco japońskie budowle.

    • Fiorino (kanarki floreńskie)

      Jest to jedna z najmłodszych ras wśród kanarków kędzierzawych. Jej rejestracja nastąpiła w 1983 roku. Rasa tych kanarków powstała z krzyżówek kanarków północnoholenderskich z glosterami czubatymi. Od pierwszej rasy fiorino uzyskał kędzierzawość, a od drugiej dobrze przylegający do głowy czubek. Charakterystyczną cechą kanarków tej rasy są ufryzurowane plecy w kształcie kwiatka. Ich postawa sformowana jest pod kątem 55o w stosunku do żerdki.
      Kanarki floreńskie należą do kanarków małych. Ich długość ciała wynosi 13 cm.
      Kanarki tej rasy mają figlarnie ufryzurowaną główkę.
      Mogą występować z czubkiem lub bez.
      Fiorino występuje we wszystkich barwach.

    • Kędzierzawe hiszpańskie

      Kanarki tej rasy osiągają wielkość 17-18 cm. Mają lekko pochyloną głowę, słabo opierzone nogi a na piersiach, grzbiecie i bokach ciała pióra lekko ufryzurowane. Idealna sylwetka ma kształt cyfry „1”.
      Występują we wszystkich barwach upierzenia z wyjątkiem czerwonej.

    • Mehringery

      Rasa ta powstała w 1870 roku w Niemczech z krzyżówek trębacza paryskiego, kanarka kędzierzawego i belgijskiego garbusa.

    • Olbrzymy włoskie (Frise Geant Italien)

      Są największymi kanarkami kędzierzawymi. Długość ich ciała wynosi minimum 21 cm.
      Włoskie olbrzymy mają bardzo obfite upierzenie o dowolnej barwie, szerokie dzioby w kształcie klina i zwijające się pazurki.
      Ich postawa sformowana jest pod kątem minimum 60 stopni w stosunku do żerdki.

    • Garbusy włoskie (Gibber Italicus)

      Kanarki tej rasy mimo, że są garbusami należą do kanarków kędzierzawych ze względu na swą ciekawą fryzurę.
      Garbusy włoskie powstały na bazie trębaczy paryskich.
      Garbusy włoskie są najdelikatniejszymi wśród wszystkich kanarków. Mają bardzo skąpe upierzenie, potrzebuje więc dużo ciepła i nie może przebywać w temperaturze poniżej 20C.
      Mają bardzo krótkie pióra i długą szyję. Szyja wraz z głową są nieproporcjonalne w stosunku do tułowia i nóg. Ich postawa jest sformowana pod kątem minimum 80 stopni w stosunku do żerdki.

  2. Garbate

    Wygląd tych kanarków jest anormalny. Hodowcy ciągle starają się o jeszcze większe udziwnienie ich postawy. Trzymają oni ptaki w niewielkich klatkach, a żerdki umieszczają wysoko, prawie pod samym sufitem.
    Kanarki garbate mają gładkie upierzenie i nie mają czubków na głowie.
    Są to ptaki dość delikatne.

    • Garbusy szkockie

      Garbusy szkockie są bardzo kuriozalnymi ptakami. Mają wygiętą, nastroszoną pozę, maleńką główkę, wyciągniętą do przodu szyję, cienkie, długie ciało i podgięty pod żerdkę ogon. Ich profil przypomina sierp lub półksiężyc. Ciekawostką jest fakt, że normalnie garbusy szkockie mają prawie prostą sylwetkę, a ich garbaty wygląd jest kwestią przybrania odpowiedniej postawy, tworzącej łukowata linię. Głowa na cienkiej, lekko wygiętej szyi musi być mocno wysunięta do przodu. Garbusy szkockie mają ok. 17 cm długości.
      Rasa ta powstała na początku XIX wieku w Szkocji (w Glasgow) i po pewnym czasie wymarła. Obecnie jest ona znowu odtwarzana poprzez kojarzenia belgijskich garbusów i trębaczy paryskich.
      Kolor upierzenia jest dowolny za wyjątkiem kolorów powstających z udziałem czerwonego barwnika.
      Prawdopodobnie garbusy szkockie powstały ze skrzyżowania ras garbusa belgijskiego i kanarków holenderskich.

    • Garbusy hiszpańskie

      Garbusy hiszpańskie na plecach, piersiach i bokach ciała mają piękną fryzurę. Idealna sylwetka tych kanarków jest prawie pionowa i ma kształt cyfry 1. Ich główka jest lekko pochylona.
      Długość ciała tych ptaków wynosi 18 cm

    • Garbusy monachijskie

      Garbusy monachijskie figurą i rozmiarami przypominają garbusy szkockie, jednak ich ogon nigdy nie jest podwinięty pod żerdkę. Dlatego też jego sylwetka przypomina ułamany sierp. Brzuch i profil jest normalnie wypukły. Długość tych ptaków dochodzi do 16 centymetrów.
      Rasa ta istnieje od 1917 roku.

    • Garbusy japońskie(Hoso)

      Garbusy japońskie powstały jako wynik kojarzeń garbusów szkockich, monachijskich i belgijskich.
      Są to ptaki małe, o długości 11-12 centymetrów. W pozie wyprostowanej ogon powinien mocno podwijać się pod żerdkę. Ich zabarwienie nie powinno mieć czerwonego pigmentu. Garbusy japońskie są dobrymi śpiewakami.
      Kanarki tej rasy dobrze się rozmnażają i wykarmiają bez problemu swoje pisklęta. Poza tym mają dobrze utrwalone cechy dziedziczne i przekazują je potomstwu. Garbusy japońskie są niezwykle płodne.
      Rasa japońskich garbusów została zarejestrowana w 1928 roku.

    • Garbusy belgijskie

      Garbusy belgijskie wyhodowano w XIX wieku w Belgii. Początkowo miały barwę białą. Ptaki tej rasy były bardzo popularne w XIX i na początku XX wieku, jednak po I wojnie światowej należą do ptaków prawie nie spotykanych. W Belgii w języku ludowym jest nazywany „ptakiem pracującym”.
      Garbusy belgijskie są jak gdyby przygarbione, przy prostej, prawie pionowo utrzymanej postawie. Szyja jest wyciągnięta poziomo, ramiona i grzbiet tworzą garb, nogi są szczudłowate i przesunięte do przodu. Idealna sylwetka tych ptaków powinna być zbliżona kształtem do cyfry 7. Garbusy belgijskie są gładko upierzone i mają niedużą główkę. Według standardu długość tych ptaków powinna wynosić minimum 17 cm, a ich barwa powinna być żółta, ale dopuszczalne są również inne warianty barwne poza czerwoną.

  3. Klasyczne

    Kanarki klasyczne posiadają gładkie, gęste i przylegające do ciała upierzenie. Kanarki te dobrze się rozmnażają i mogą służyć, jako rodzice dla innych ras. Mają jednak skłonności do otłuszczenia i dlatego powinny być trzymane w większych klatkach.

    • Norwiki gładkie (norwiki gladkogłowe)

      Norwiki gładkie zostały wychodowane w końcu XVII wieku.
      Norwiki gładkie cieszą się ogromną popularnością na wyspach brytyjskich. Anglicy nadali mu dumne imię „John Bull”.
      Norwiki gładkie są ptakami dużymi (o długości 16 cm), krępymi, z krótkimi nogami i krótkim dziobem. Ze względu na kształt sylwetki, przypominający gęsie jajo, bywają nazywane „jajowymi”. Ich cechą charakterystyczną jest przysadzista sylwetka i sute miękkie upierzenie (co powoduje predyspozycję do cyst piórowych). Oprócz zielonych, pomarańczowych i złocistych norwików, bardzo ciekawe są ptaki brunatne. Mogą występować we wszystkich barwach upierzenia.
      Norwiki należą do najłatwiej oswajalnych kanarków.
      Mają tendencję do otłuszczania.

    • Yorkshire

      Kanarki tej rasy występują w dwóch odmianach:

      • Stare Yorkshire

        Kanarki te zostały wychodowane w XIX wieku w hrabstwie Yorkshire i stąd pochodzi ich nazwa.
        Stare Yorkshire są największymi wyhodowanymi dotąd kanarkami. Ich długość dochodzi do 22-23 centymetrów. Są to ptaki duże, eleganckie z maleńką głową i krótkim dziobem. Ich sylwetka jest szczupła i bardzo smukła. Mają długi cienki tułów i długi, wąski ogon trzymany prosto.
        W połowie XX wieku rasa ta prawie wymarła. Obecnie hodowcy angielscy i szkoccy prawie ją już zrekonstruowali.
        Kanarki rasy stare Yorkshire mają bardzo subtelny śpiew.

      • Współczesne Yorkshire

        Współczesne Yorkshire są najpopularniejszymi kanarkami kształtnymi.
        Kanarki te zostały wychodowane w 1880 r. w hrabstwie Yorkshire i stąd pochodzi ich nazwa.
        Współczesne Yorkshire wywodzi się od starego Yorkshire. Ptaki te są jednak nieco mniejsze, mają lekko zgarbioną sylwetkę. Osiągają wielkość 17-19 cm i mają bardzo oryginalny exterier. Ich sylwetka jest szczupła i bardzo smukła (szerokość ciała tego kanarka wynosi ok. 2,5 cm), ale mocna, a ogon długi i wąski. Współczesne Yorkshire charakteryzują się okrągłą głową z oczami umiejscowionymi dokładnie pośrodku jej boków. Mają wyraźne brwi i mały dziób. W tej rasie dopuszczalne są wszelkie przebarwienia i niesymetryczne ubarwienie.
        Współczesne Yorkshire są bardzo umiarkowane w ruchach i nawet w czasie śpiewu zachowują elegancką pionową postawę.

    • Bordery (Border Fancy)

      Bordery zostały wyhodowane w drugiej połowie XIX wieku w hrabstwie Kumberland na pograniczu Anglii i Szkocji. W efekcie te same kanarki inaczej nazywały się w Anglii, a inaczej w Szkocji. W 1890 r. Hodowcy obu krajów poszli na kompromis i sporną rasę nazwali kanarkami pogranicza (ang. border).
      Bordery są ptakami małymi o rozmiarach 13-14 cm z gładkim upierzeniem, które jest jednokolorowe, albo symetrycznie pstre. Kanarki tej rasy występują we wszystkich barwach z wyjątkiem czerwonej. Charakterystyczną cechą borderów jest mała, okrągła główka i nienaganna postawa. Ogon stanowi 1/3 długości ptaka.
      Bordery mają nad wyraz spokojny tryb życia. Szybko przyzwyczajają się do otoczenia i swego właściciela. Z tego powodu są idealnymi ptakami dla początkujących hodowców.

    • Miniaturowe bordery(Fajfa)

      Rasę miniaturowych borderów zarejestrowano w 1957 roku. Ptaki tej rasy wyhodowano w brytyjskim hrabstwie Kumberland.
      Dla zmniejszenia rozmiarów bordery kojarzono z glosterami, uzyskując potomstwo, którego rozmiary nie przekraczają 11,5 cm, natomiast sylwetka jest identyczna jak u bordera.
      Występują we wszystkich odmianach barwnych poza czerwoną.

    • Kanarki berneńskie (Bornois, Berner)

      Kanarki berneńskie wyhodowano pod koniec XIX wieku w Szwajcarii z kojarzeń Yorkshire i kanarków żółtych.
      Cechami charakterystycznymi ptaków tej rasy są lekko kwadratowa głowa i patrzące w dół oczy.

    • Kanarki hiszpańskie (miniatury hiszpańskie)

      Kanarki hiszpańskie są maleńkimi ptaszkami z wąską szyją i maleńką główką. Ich długość nie przekracza 11 centymetrów. Charakterystyczną cechą kanarków tej rasy jest buteleczkowaty kształt korpusa. Mogą występować w wielu odmianach barwnych za wyjątkiem czerwonej i pstrej.
      Kanarki hiszpańskie są bardzo zwinne i ruchliwe.

  4. Czubate (kanarki z koronką)

    Koronką nazywamy uniesione do góry dłuższe piórka wyrosłe na głowie kanarka i tworzące coś w rodzaju czuba, który powinien być regularny i symetryczny.
    Pierwsze kanarki z koronką pojawiły się na początku XVIII wieku w Niemczech (w Norymberdze), skąd w 1734 r. zostały wyeksportowane do Holandii, a później do Anglii. Na początku były to ptaki z małymi krótkimi czubkami, dopiero odpowiednia selekcja pozwoliła uzyskać ptaki o dużych i kształtnych koronkach.
    Hodowla kanarków czubatych jest trudna ze względu na małą płodność.
    Przy rozmnażaniu kanarków czubatych należy brać pod uwagę fakt, że część potomstwa od pary takich kanarków może być mało żywotna i mieć niedorozwiniętą część czaszki. Mózg u takich ptaków jest przykryty warstwą skóry. Takie ptaki padają przeważnie jeszcze w trakcie rozwoju embrionalnego. Są to homozygotyczne pod względem tej cechy zarodki, u których koronka jest wynikiem ujawnienia się dominującego letalnego genu. Dla uzyskania piskląt normalnie rozwiniętych należy łączyć ze sobą osobniki czubate i normalne. Otrzymamy wtedy część potomstwa ptaków z koronką i część ptaków gładkich, posiadających ukrytą cechę czubatości.

    • Koroniaki niemieckie (Huppe Allemand)

      Rasę tę uzyskano w XVII w. z krzyżówek kanarka harceńskiego.
      Koroniaki niemieckie wyróżniają się pionową postawą na żerdce, gładkim upierzeniem i równomiernie rozłożoną koronką. Ich długość wynosi 13,5-14,5 centymetrów. Upierzenie tych ptaków powinno być równomierne, bez symetrycznych plam. Obecnie hoduje się koroniaki niemieckie we wszystkich odmianach barwnych.
      Koroniaki niemieckie są najlepszymi śpiewakami wśród kanarków kształtnych.

    • Koroniaki angielskie (crestedy)

      Crestedy wyróżniają się najbardziej eleganckimi koronkami. Mają największe koronki spośród wszystkich kanarków.
      Koroniaki angielskie są dużymi ptakami (ok. 16,5 cm). Mają spokojny charakter i tendencję do odtłuszczania.
      Wśród crestedów dopuszczalne są wszystkie odmiany barwne i pstre.
      Koroniaki angielskie słabo gniazdują i nie wychowują piskląt, dlatego też ich jajka są podkładane innym rasom kanarków.
      Niekiedy kanarek tej rasy nie ma czubka i wtedy nazywa się crestbredem.

    • Norwiki szurpate (norwiki czubate)

      Norwiki szurpate są bardzo popularne w Wielkiej Brytanii.
      Upierzenie tych ptaków jest żółte, zielone, oranżowe, czerwone, czerwono-czarne lub brunatne. Mogą występować we wszystkich barwach upierzenia. Norwiki szurpate są ptakami o krępej sylwetce z krótkimi nogami, krótkim dziobem i kosmatym czubkiem. Ze względu na kształt sylwetki, przypominający gęsie jajo, bywają nazywane „jajowymi”. Ich sylwetka jest przysadzista, a upierzenie miękkie i sute (co powoduje predyspozycje do tworzenia się cyst piórowych). Długość tych ptaków osiąga 16 centymetrów.
      Szczególnie uroczo wyglądają norwiki szurpate z czapeczkami ubarwionymi inaczej niż pozostała część upierzenia.
      Norwiki należą do najłatwiej oswajalnych kanarków.
      Mają tendencję do otłuszczania.

    • Lancashire

      Lancashire są jedną z najstarszych ras czubatych.
      Ptaki tej rasy są bardzo duże (22-23 cm), posiadają małą koronkę lekko opadającą na dziób. Barwa ich upierzenia jest biała, żółta lub wielobarwna. Upierzenie tych ptaków jest gładkie.
      Lancashire rozmnażają się słabo.
      Rasa ta powstała prawie 250 lat temu, ale na początku XX wieku, na skutek braku zainteresowania wśród hodowców, była bliska zagłady. Dopiero od 1959 roku hodowcy angielscy zaczęli odbudowę tej rasy.
      Lancashire występują z koronką lub bez.

    • Glostery

      Glostery są miniaturowymi kanarkami, najmniejszymi wśród ptaków z koronką. Ich długość nie przekracza 12 centymetrów. Dopuszczalne są wszystkie barwy oprócz czerwonej.
      Glostery uznano za rasę w 1925 roku. Powstały z krzyżówek różnych ras (crested, norwik, border i kanarek harceński) w brytyjskim miasteczku Gloucestershire.
      Kanarki tej rasy posiadają płaską, szeroką głowę i idealnie okrągłą koronkę.
      W hodowli glosterów bardzo ważne jest uwzględnianie jakości upierzenia. Ptaki nieintensywne, o upierzeniu miękkim i jedwabistym powinny być krzyżowane z glosterami o upierzeniu bardziej szorstkim, tzw. intensywnym. Dzięki temu unika się występowania cyst piórowych, częstych u tych ptaków.
      Są najczęściej hodowanymi kanarkami kształtnymi, ponieważ bardzo łatwo się rozmnażają.
      Kanarki tej rasy bez czubka nazywa się Gloster Consort.

  5. Kanarki z rysunkiem
    • Lizardy (kanarki jaszczurkowate)

      Kanarki jaszczurkowate to jedna z najstarszych ras kanarków, znana od ponad 400 lat. Zostały wyhodowane w XVI wieku we Francji przez hugenotów.
      Lizardy są dość małymi ptakami o długości 13-14 centymetrów. Swą wielkością i budową ciała przypominają kanarki barwne. Wierzch ich głowy stanowi jasna plama (tzw. płytka albo czapeczka) jednolitej barwy lipochromowej (podstawowej barwy kanarka), a pozostałe upierzenie jest kropkowane (łuskowate). Lizardy mają specyficzne pióra na grzbiecie, piersi i brzuchu, ciemne na środkach i jasne zewnętrznie. Czym więcej u ptaków czarnej melaniny, tym bardziej kontrastowe i efektowne jest ich upierzenie, a ich rysunek staje się bardziej wyrazisty. Najpiękniejsze upierzenie lizardy uzyskują dopiero po pierwszym pierzeniu. Wówczas jest ono bowiem najbardziej kontrastowe. Jednak po 2-3 latach ich intensywne kolory bledną.
      Lizardy śpiewają dość melodyjnie.
      Wyróżniamy dwa typy lizardów:

      • lizardy złociste (intensywne) - czapeczka i obrzeża piórek są intensywnie żółte,
      • lizardy srebrzyste (nieintensywne) - czapeczka i obrzeża piórek są blade.
      • lizardy czerwone

      Rozmnażanie lizardów nie przedstawia żadnych trudności, jednak należy unikać krzyżowania ze sobą ptaków o pełnych płytkach, gdyż ich potomstwo mogłoby mieć zbyt duże plamy na głowie. Stosuje się także łączenie ze sobą lizardów złotych i srebrnych, co ma korzystny wpływ na jakość upierzenia potomstwa.

    • Kanarki londyńskie

      Kanarki londyńskie są ptakami małymi (długość do 14 cm). Najważniejszą cechą tej rasy jest deseń upierzenia. Kanarki londyńskie przychodzą na świat czarne, a potem stają się intensywnie żółte. Właściwą barwę upierzenia uzyskują dopiero w drugim roku życia, a później ich upierzenie traci kontrastowość.
      Ubarwienie tych ptaków jest koloru żółtego, a skrzydła i ogon są czarne. Upierzenie kanarków londyńskich jest gładkie i przylegające. Po 2-3 latach kolor żółty blednie i pojawiają się szare i białe plamy.
      W połowie XX wieku rasa ta prawie wymarła. Obecnie próbuje się ją zrekonstruować z potomstwa kanarka londyńskiego.

Istnieje 30 odmian kanarków kształtnych.

Kanarki śpiewające

W przypadku kanarków śpiewających liczy się przede wszystkim czysty, bezbłędny śpiew. W wyniku starannej selekcji hodowlanej ptaki śpiewające osiągnęły na przestrzeni wieków perfekcję. Mogą one koncertować przez wiele minut, wykonując określone tury w ustalonej kolejności.
Kanarki śpiewające odznaczają się dużą indywidualną zmiennością głosu i zdolnością do naśladowania zasłyszanych dźwięków. Ptaki o takich genetycznych predyspozycjach muszą być jednak ćwiczone w nauce śpiewu, aby w pełni rozwinęły swoje zdolności wokalne. Istotnym okresem do nauki śpiewu młodych ptaków jest moment od wylotu z gniazda do pierwszego pierzenia. Młode samce uczą się śpiewać poprzez naśladowanie dorosłych ptaków. Ta cecha została wykorzystana przez pierwszych hodowców, którzy w pobliżu młodych kanarków umieszczają słowiki lub inne śpiewające ptaki.
Trzeba jeszcze zaznaczyć, że każdy samiec kanarka może ładnie śpiewać, gdy uda się przypadkowo kombinacja genów krzyżówki z kanarkami kolorowymi. Można wówczas otrzymać śpiewaka dobrej klasy.
Pod względem anatomicznym samice kanarka są przygotowane do śpiewu podobnie jak samce, jednak większość z nich jedynie podćwierkuje, gdyż posiadają one jedynie znikomą ilość męskich hormonów płciowych, które stymulują prawdziwy śpiew.

Do kanarków śpiewających zaliczamy: